Istorija
Mačevanje u Subotici ima dugu i bogatu tradiciju koja potiče još iz kraja 18. veka, dok je savremeni razvoj kluba započeo 1945. godine osnivanjem Mačevalačkog kluba Spartak. Među osnivačima i prvim istaknutim takmičarima bili su Eugen Jakobčić, Šandor Oros, Svetozar Bugarski, Mikloš i Nandor Štajnfeld. Eugen Jakobčić je bio i olimpijski učesnik, kao reprezentativac Jugoslavije učestvovao je na Letnjim olimpijskim igrama 1936. u Berlinu. Već u prvim godinama nakon rata, klub postiže značajne uspehe, a njegovi članovi ulaze u sastav državne reprezentacije.
Nakon kratkog perioda stagnacije sredinom pedesetih godina, rad kluba ponovo se organizuje u jesen 1959. godine, kada najveći teret preuzimaju Eugen Jakobčić i njegov sin Andraš. Osniva se škola mačevanja, koja u početku menja više lokacija i naziva, najpre postoji kao „Tehničar“, a zatim kao „Partizan“, u okviru organizacije koja je omogućavala podršku radu kluba, nabavku opreme i odlazak na takmičenja. Od 1962. godine škola funkcioniše u okviru SD Spartak, čime se stvara stabilna osnova za rad sa mladima i dugoročni razvoj kluba.
Šezdesete i sedamdesete godine predstavljaju zlatni period kluba. Spartak postaje jedan od vodećih mačevalačkih klubova u Jugoslaviji, sa brojnim državnim prvacima i reprezentativcima. Ističu se imena kao što su Bertalan Hartig, Rudolf Tot, Geza Bašić, Radomir Drndarski, Gabor Gencel, Lazar Jaramazović, Vladimir Brajkov, Zoltan Kolarik i Gabor Bešenjei. U istom periodu razvija se i ženska konkurencija, gde se najpre ističe Ilona Brusnjai, dok kasnije značajne rezultate postižu Livija Nađ i Marija Gencel, koja je kao veoma mlada osvojila titulu prvakinje Balkana, a 1982. godine i titulu prvaka Jugoslavije, uz status stalnog člana reprezentacije.
Lazar Jaramazović, kao takmičar i trener, imao je ključnu ulogu u razvoju kluba i stvaranju generacija reprezentativaca. Rođen je 28.10.1947. u Subotici, a mačevanjem je počeo da se bavi 1963. godine u Spartaku, pod vođstvom Eugena Jakobčića. Kao izuzetan talenat brzo napreduje i već 1966. postaje seniorski reprezentativac Jugoslavije, u čijem sastavu nastupa do 1982. godine, sa ukupno 46 nastupa na međunarodnoj sceni. Tokom karijere učestvuje na Balkanskim i Evropskim prvenstvima, Mediteranskim igrama i Svetskom prvenstvu u Budimpešti 1975. godine. Osvojio je više medalja, uključujući bronzu na Balkanskim prvenstvima u ekipnoj konkurenciji, kao i titule prvaka Balkana 1976. i 1980. godine. Pobeđivao je i na međunarodnim turnirima u Skoplju, Subotici i Beogradu, a bio je i nosilac Olimpijske baklje kroz Suboticu za Igre u Minhenu 1972. godine. Kao trener, vodio je generacije koje su osvajale više juniorskih i seniorskih državnih titula i učinio klub stalnim izvorom reprezentativaca.
Nakon perioda prekida početkom devedesetih godina, klub je obnovljen 2010. godine. Od tada Spartak razvija nove generacije pionira, kadeta i juniora, nastavljajući dugu tradiciju subotičkog mačevanja i potvrđujući svoje mesto među najznačajnijim klubovima u Srbiji.
